Gurur ve Batış

2008-10-12 20:27:00

Abbasi’lerin en güçlü döneminde, devlet idaresinde valilikten katipliğe, vezirlikten saray hekimliğine kadar her türlü adamı yetiştiren Bermeki ailesi Harun Reşit döneminin en önemli bir kaç ailesinden biridir. Başvezir Cafer Bermeki’nin iki oğlu da valilik görevindedir. Halife ile Cafer çok yakın dost olmuşlardır. Cafer Bermeki’nin gücü tartışmasızdır...

Bir gün halife ile vezir Bağdat’ta dolaşmaya çıkarlar. Yolları güzel bir mevye bahçesinin yanından geçer. Meyvelere imrenen Harun Reşit bahçe sahibine haber verilmesini ve kendilerine meyvelerden ikram edilmesini ister. Vezir Cafer Bermeki bahçe sahibinin akrabası olduğunu ve kendisinin ağaca çıkıp alabileceğini söyleyip ağaca çıkmaya çalışır, çıkamayınca Halife’ye dönerek “Sultanım bana bir omuz verirseniz çıkabilirim” der. Sultan vezire omuzuna bastırıp ağaca çıkmasını sağlar. Tam bu sırada  bahçe sahibi de gelmiştir. Adam halife ve vezire ikramda bulunur. Harun Reşit bahçe sahibinden bir isteği olup olmadığını sorunca, adam “Sultanım kendi yazınızla ‘bu kişinin Bermeki ailesi ile hiçbir ilgisi yoktur’ diye yazıp imzalayın bunu istiyorum.” deyince Harun Reşit bir anlam veremese de bahçe sahibinin isteğini yerine getirir.

Gün gelir Cafer Bermeki’nin gücünden çekinmeye başlayan Harun Reşit çeşitli sebepler öne sürerek bu ailenin ileri gelenlerini öldürttüğü gibi tüm servetlerinin hazineye devrine karar verir.

Memurlar bahçe sahibine gelip emri tebliğ ederler. Ancak bahçe sahibi “ben Bermeki’lerden değilim” diyerek itiraz eder ve kendisinin halifeye götürülmesine ister. Memurlar isteğini yerine getirip onu Harun Reşid’in huzuruna çıkarınca; adam Harun Reşid’in yazdığı kağıdı göstererek “ben Bermeki değilim” der. Halife adamı bağışlar ve “sen bu işlerin bu hale geleceğini nasıl anladın?” diye sorunca; adam:

“Bir kişi ne mevkide olursa olsun, velinimetinin omuzuna basacak kadar küstahlaşırsa sonu yakındır. Ona yakın olanların da sonu yakındır.” der.

39
0
0
Yorum Yaz